Historisch overzicht
Leo van Wel (bestuurslid 1998 - 2005), kijkt terug.
De eerste vergadering die ik bijwoonde was in Poeldijk. In gebouw “de Leuningjes” werd, op 16 november 1993, vooral nog gesproken over de aanloopperikelen in en om de wijk en rond de bouw. De vereniging werkte met commissies, die nauwgezet alles volgden wat er gebeurde. Een belangrijke commissie betrof Inkoop. De leden van de VVH kregen een pasje en een lijst met bedrijven, waar op vertoon van lidmaatschap korting verkregen kon worden op producten en diensten. De Bouwcommissie was belangrijk inzake gebreken en nalatigheden in de bouw. Er werden standaardbrieven gemaakt om massaal te reageren naar de aannemer.
Voornaamst feit van de Algemene Ledenvergadering was het voortzetten van de Vereniging van Huiseigenaren Florence Nightingale Park. De volgende ALV was op 31 januari 1995. Er werd vergaderd in de aula van het Leyenburg Ziekenhuis. Alle woningen waren opgeleverd.
De aktiviteiten van de wijkbewoners hebben er dan toe geleid dat wij in het bezit komen van de “Gulden Klinker”. Hieraan was een geldbedrag gekoppeld, wat gebruikt kon worden voor het inkopen van diensten en/of materialen bij de Gemeente. De klinker werd 11 maart 1995 geplaatst bij de ingang van de wijk. Ook dan wordt er aangegeven dat er voor de VVH-FNP zeker voldoende bestaansrecht blijft. In het jaarverslag wordt ook het wijkfeest apart genoemd als bijzonder evenement in de wijk.
‘Dan volgen enige magere jaren wat mijn betrokkenheid betreft. Ook vanuit de VVH wordt weinig gemeld. Het lijkt erop dat een ieder druk bezig is met het wennen aan de nieuwe omgeving en het huis naar eigen hand te zetten. Tijdens de ALV 1998 dreigt de VVH-FNP te verdwijnen door gebrek aan nieuwe bestuursleden en gering animo onder de leden om de VVH nieuw leven in te blazen.
Er blijkt dan toch een “nieuwe”bewoner te zijn, die zijn intrede in de wijk al eerder luid had verkondigd ( de kenners weten waaraan ik refereer), die enkele mensen enthousiast krijgt voor een goede doorstart. Een gedreven man, hij werd ook voorzitter, met grote plannen.
Er werd een uitgebreide enqute gehouden en talrijke zaken werden daardoor goed bespreekbaar. De ALV in 1999 werd dan ook de best bezochte en rumoerigste sinds jaren.
Het wijkfeest werd een groots opgezet kinderfestijn en tegelijkertijd ontmoetingsmoment voor alle wijkbewoners.
Kortom er was weer volop leven in de wijk. Er ontstond een goede band met het Wijkberaad Leyenburg en ook contacten met de gemeente Den Haag werden niet uit de weg gegaan.
De activiteiten van de VVH hebben er tot op heden toe geleid dat er na enige stimulans altijd wel weer mensen zijn die bereid gevonden worden tijd te besteden aan de VVH-FNP.
Voor mij is bovenstaande voldoende om hard te roepen vooral door te gaan.
De VVH is en blijft belangrijk voor contacten met de gemeente Den Haag over allerlei zaken, goede onderlinge contacten, een wijkfeest, milieuavonden enz. enz.
Uiteraard zal ik niet alles van belang hebben genoemd omdat het mijn persoonlijke visie op de geschiedenis is.
Leo van Wel (bestuurslid van 1998 tot 2005)
Henk Grijspaardt (voorzitter 1998 - 2003), kijkt terug.
Het was 1997 dat wij in de wijk kwam wonen als “tweede” bewoner.
Direct na de verhuizing werden wij al snel verwelkomd door onze nieuwe buren.
Wij hadden vóór de verhuizing aangekondigd dat wij hier zouden gaan komen wonen en dit gedaan middels een tekening van onze kinderen en die in de hele straat verspreid. Dit was een schitterende ontvangst die wij nooit zullen vergeten.
Wij hebben open tuinen in ons gedeelte wat betekent dat je vrij gemakkelijk andermans tuin kunt betreden. Hier waren wij door de makelaar op gewezen of wij dat geen probleem vonden. Absoluut niet dus! Maar je staat dan toch wel raar te kijken als je op een zondagochtend tijdens de verbouwing voorafgaand aan de verhuizing een man in korte broek met kaplaarzen je gras ziet maaien.
Na gesetteld te zijn werd ik al snel geconfronteerd met de Vereniging van Eigenaren FNP.
Tijdens de ALV van 1998 dreigt de vereniging ten onder te gaan door gebrek aan bestuursleden. Daar ik van jongs af aan gewend ben om “de kar te trekken”op velerlei gebied heb ik de stoute schoenen aangetrokken en mij beschikbaar gesteld voor een bestuursfunctie.
Daarop gingen er een aantal enthousiastelingen met mij mee. Uiteindelijk hebben wij een bestuur kunnen samenstellen van vijf personen. Vijf jaar lang heb ik de Vereniging mogen leiden en heb dat met veel plezier gedaan en op de ALV van 2003 de hamer overgedragen aan de nieuwe voorzitter. Ik denk nog met regelmaat terug aan de vergaderingen: aan de ene kant aan één persoon (Leo van Wel) die altijd probeerde iets meer uit een ALV te halen ( anders was hij zo snel afgelopen) en aan de andere kant de bitterballen die koud stonden te worden als de vergadering te lang zou duren! Ook de eerste ALV die wij hadden heeft hij ongelooflijk werk geleverd om de discussie die ontstaan was na de enquête die wij hadden gehouden in goede banen te leiden.
Als voorzitter vond ik het ook fijn om vele bewoners uit onze wijk te leren kennen.
Het geeft toch een beetje dat “wij”gevoel. Met het jaarlijkse wijkfeest probeer ik dat samen met anderen steeds opnieuw te stimuleren. De cohesie in onze wijk is groot en naar mijn mening moet dat ook zo blijven. Daarnaast was het ook handig om de contacten met het Wijkberaad Leyenburg aan te halen. Dit heeft vele contacten opgeleverd en mogelijkheden om in contact te komen met de Gemeente.
Ook al ben ik dan geen voorzitter meer, ik blijf mij enthousiast inzetten voor onze wijk omdat dit een ongelooflijk leuke woonwijk is met vele fijne mensen!
Henk Grijspaardt
Bouwplannen omgeving Ziekenhuis Leyenburg (een stuk historie in perspectief)
Het is inmiddels oktober 1986 dat er drie plannen voor de bouw van woningen in de directe omgeving van het ziekenhuis Leyenburg door het college van burgemeester en wethouders wordt voorgelegd aan de raadscommissie voor de Volkshuisvesting.
Het eerste plan is een initiatiefvoorstel van het VVD-raadslid R. van der Laar voor de bouw van 380 woningen. Als reactie hierop komt er een voorstel van één der bewoners uit het gebied Leyenburg Dhr B. de Kievit met een plan voor de bouw van 750 woningen. Tenslotte kwam de gemeentelijke Dienst Stadsontwikkeling/Grondzaken met een bouwplan voor eveneens 380 woningen. In februari 1987 zou de Gemeenteraad een definitief voorstel worden voorgelegd.
Het voorstel van het gemeenteraadslid van der Laar voorziet in de bouw van premiekoop- en huurwoningen. De terrasvormige premiekoopbebouwing zou bestaan uit vier lagen op het grote parkeerterrein in het park naast het ziekenhuis. Voor de huurwoningen, bestemd voor bejaarden, werden twee torens voorgesteld van tien lagen en een rij woningen aan de Leyweg van doorgaans vier lagen en op één plaats tien.
De heer B. de Kievit stelde voor het grote parkeerterrein en de ruimte van het oogziekenhuis te bebouwen met 500 woningen in vier lagen. In deze bebouwing kon een opleidingscentrum voor verpleegkundigen worden ondergebracht. Hij stelt tevens voor woningen in vier tot zes lagen te bouwen aan de Leyweg en woningen in drie tot zes lagen aan de parkzijde van het ziekenhuis, dicht bij het mortuarium. Door de busbaan aan de Escamplaan op te heffen konden ook daar woningen, in twee lagen, worden gebouwd. Dat bracht het totale aantal woningen in dit plan op 750.
Het voorstel van de gemeentelijke Dienst Stadsontwikkeling/grondzaken bevatte een half open bouwblok van vier lagen achter het oogziekenhuis. In dit blok waren drie torens van acht bouwlagen opgenomen. Het geheel zou gecompleteerd worden door drie torentjes van vier en één toren van acht bouwlagen in de open ruimte.
Het geplande complex zou komen te liggen op een gedeelte van het park dat grensde aan de Zuidwoldestraat en op een deel van het grote parkeerterrein. Wat uiteindelijk over zou blijven van het parkeerterrein zou bij het park worden toegevoegd. Het plan zou in totaal 380 woningen omvatten.
In deze plannen was er rekening mee gehouden dat er dicht bij het ziekenhuis nieuwe parkeerplaatsen ingericht moesten worden. Bovendien werd er rekening mee gehouden met de voorgenomen verhuizing van het oogziekenhuis naar het hoofdgebouw van Leyenburg. In het vrijgekomen oogziekenhuis zou men dan de regionale opleiding voor verpleegkundigen kunnen onderbrengen.
Vandaag de dag kunnen wij constateren dat ook deze drie plannen het niet gehaald hebben.
Bouw voor marktsector in Florence Nightingale Park
Het is inmiddels januari1991 als Burgemeester en Wethouders de gemeenteraad voorstellen 160 eengezinswoningen te bouwen in het Florence Nightingale Park, naast het Ziekenhuis Leyenburg. Het bouwplan paste in het streven van het gemeentebestuur om meer huizen in de marktsector te bouwen. Naar verwachting van zouden de kopers van de nieuwbouw goedkopere woningen achterlaten die benut konden worden voor de lagere inkomensgroepen.
De gelegenheidscombinatie van HABO en Wilma Bouw die het plan had opgesteld, verwachte dat 90 procent van de nieuwbouw aan Hagenaars konden worden verkocht. Het College van B en W onderschreef deze verwachting.
Het plan betrof 72 twee-onder-één-kapwoningen, 28 herenhuizen rond een vijver en 60 woningen in een rij; 42 daarvan worden tussenwoningen en 18 hoekwoningen.
De toekomstige bewoners parkeren zoveel mogelijk op eigen terrein. Met uitzondering van de tussenwoningen hebben alle huizen een eigen garage of carport.
De prijzen van de huizen konden variëren van € 113.500,- tot € 192.856,-
De plannen voor het Florence Nightingale kennen een lange geschiedenis. In oktober 1987 nam de gemeenteraad een initiatiefvoorstel van het raadslid van der Laar aan voor woningbouw in de omgeving van het Ziekenhuis Leyenburg.
Het Bouwfonds Nederlandse Gemeenten en het Algemeen Burgerlijk Pensioenfonds zetten het besluit om in een plan voor 190 appartementen met hoge huren in twee toren van ruim 20 verdiepingen. Het plan leed echter schipbreuk door de verwachte geringe belangstelling voor dit type woningen, de hoge bouw en grondkosten en de stijgende rente. Rond de jaarwisseling 1989-1990 werd de planontwikkeling gestaakt.
In de loop van 1990 besloot het gemeentebestuur om meer bouwplannen voor de marktsector te gaan maken. Door zulke nieuwbouw; bedoeld voor Hagenaars met hogere inkomens, zouden naar verwachting goedkopere woningen vrij komen voor mensen met lagere inkomens. In het kader van dat raadsbesluit werd de locatie Florence Nightingale Park opnieuw beoordeeld. Belangrijk uitgangspunt was dat de opbrengst uit de grond een positief saldo moest opleveren.
HABO en Wilma ontwikkelden daarop een plan voor de bouw van 160 eengezinswoningen.
In de loop van 1991 wordt besloten dat de bouw doorgang kan vinden: 158 dure woningen in het Florence Nightingale Park. Ondanks alle bezwaren van de welstandscommissie en de bezwaren van de bewoners van de wijk Leyenburg.
